The only son

Simonka De Jong

a film by Simonka de Jong

in co-production with IDtv-docs, the Dutch Buddhist Broadcast company, with support from the Dutch film Fund, The Dutch Media-fund, the Dutch coBo-Fund, the Flanders Audiovisual Fund.

Mini-foto voor intro: 

a film by Simonka de Jong, in co-production with IDtv-docs, De Dutch Buddhist Broadcast company, with support from the Dutch film Fund, The Dutch Media-fund, the Dutch
coBo-Fund, the Flanders Audiovisual Fund.

The balance within a Tibetan family spread over several continents comes under strain when son Pema is forced to marry a girl from his native village.


Written & Directed by Simonka de Jong
camera Wiro Felix
sound recordist Rik Meier
edited by Menno Boerema
original music by Hans Helewaut
sound mix Nils Fauth

Awards / Festivals

World première at IDFA, Amsterdam, The netherlands, 2012
official selection Hot Docs, Toronto, 2013
Documentary Edge Festival, New Zeeland, 2013

( ... )


Cédric Bourgeois & Xavier Séron

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron

In co-production with Novak Prod and RTBF, with the support from the Flanders Audovisual Fund, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, and CBA.

Mini-foto voor intro: 

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron, in co-production with Novak Prod and RTBF, with the support from the Flanders Audovisual Fund le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, and CBA.

A group of trainee wrestlers spurred on by the energy of Salvatore Bellomo (age 60) trains relentlessly in the back room of a café in the Borinage district (former mining region in Belgium). Tarzan, the Gigolo, Andynamite, Priscilla, La Rage, Eddie Dark... they all dream of becoming professional wrestlers, like their teacher. Salvatore fought with top wrestlers for more than 30 years, particularly within the prestigious WWF.

Today, he has decided to bring his students to the U.S to follow the traces of his past. Waiting for the big day, they live out their passion together, sometimes taking foolish risks to satisfy the local audience and lay out their future.


Xavier Séron

Filmmaker and scriptwriter, Xavier Seron was born in Brussels in 1975. After having studied law, he entered the Institut des Arts de Diffusion (High School of Art) in 2001. In 2005, Rien d’insoluble (Nothing Insoluble), his end of studies film, won many awards and was selected in more than fifty festivals around the world (among which the Venice Film Festival). In 2007 he wrote and directed, with Christophe Hermans, a fiction short film called Le Crabe (The Crab). The film was selected at the Premiers Plans Festival in Angers (France) and won various awards, including Best Film Prize at the Namur International Festival of French-Speaking Films (Belgium) as well as at the Tehran International Short Film Festival. In 2008, he collaborated in the writing of the documentary feature film Les Parents de Christophe Hermans (Christophe Herman’s parents) and co-wrote En compagnie de la poussière (Together with Dust), a short film from Jacques Molitor (selected at the Locarno festival). For Bouli Lanners he directed, with the help of the actor Jean-Jacques Rausin, L’Eldorado selon Jean-Jacques (Eldorado according to Jean-Jacques), the making-of of the film Eldorado. In 2010, he created an ethological and ethylic short film with Meryl Fortunat-Rossi called Mauvaise lune (Bad Moon). At the Brussels Short Film Festival, the film won the Audience award and the Best Actor award (for Jean-Jacques Rausin). Currently, Xavier is working on Je me tue à le dire (I’m killing myself telling it), his first fiction feature film, and Dreamcatchers, a documentary about Belgian wrestlers.

Cedric Bourgeois

Born in 1983, Cedric Bourgeois left France to settle in Brussels right after his Broadcasting HNC with an editing specialty in Bayonne. In 2008, he directed and self produced his first short film Il n’y a pas d’ailleurs (There is no somewhere else), which was selected in the official not-in-competition selection of the Amiens International Film Festival (2009) and in the official selection of the Liège International Detective Film Festival (2010). In 2009, he continued with another self-production, the fiction video-clip Littles Ones, which was among the official selection in the video-clip category of the Namur International Film Festival (2009) as well as the official selection of Fantasporto (2010). Since 2009 he has been directing (filming and editing) DVD bonuses of short films of the Critic’s Week in Cannes. Dreamcatchers is his first documentary.

( ... )


Christopher Yates & Benjamin Colaux


the fragile reality of a group of miners daily life

Mini-foto voor intro: 

a documentary film by Christopher Yates & Benjamin Colaux, in coproduction with Playtime Films, supported by le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO, le WIP and the Flanders Audiovisual Fund.

"Reveka" follows five Potosí miners, ages 21 to 54,through the ghosts and legends that haunt them, revealing the fragility of man and his surroundings.

These men burrow every day through hellish mines, abandoning the majestic landscape of the Bolivian Andes for the mine's dark confinement. Their identities fade as they enter this obscure world full of history and ghosts. By taking time to observe the physical details and the tools that make mining work so palpable, we journey into a past handed down along generations of miners through the continuous repetition of a single physical gesture.

This film gets underneath the skin. It is a sensory journey through fears, dreams, legends and indigenous superstitions as they come up against the reality of daily life.


Christopher Yates


2003:Graduated in editing, cinema school, IAD, distinction
1999-2000: one year in directing, cinema school, IAD
1997-1999: Bachelor in Philosophy, ULB
1996-1997: one year in piano, Jazz Studio at Anvers  
'The Age of Death', 90’ creative documentary, coLdirector with Benjamin Colaux. In  
'Passionate Kiss', choregraphic shortfilm in collaboration with Edith Depaule. Director,
camera operator and editor. In  post-production
'Retour à l'école ', a 26’ documentary in collaboration with the Tof Theatre. Director
and camera operator. In  post-production
'Libre comme l'R' &   'Eric Durnez ' two commercials for the theatre “Le Rideau de
Bruxelles”, may 2011 and October 2011, director, camera operator and editor.  

'Not here ' creative documentary about   'Girls in Hawaii' Belgian rock band, camera
operator and director. 2009
Live performance recording live of 'Girls in Hawaii', director. 2008.
Scenography (video & shadows theatre) for the Belgian band tour 'Austin Lace'. 2008-2009.

Our dynamic earth' multimedia project for an environment museum at Edinburg.
Director of the multimedia team, director of promotional videos, editor. 2006.
'Netdays' commercial for an electronic art festival, director. 2003.
'L’âge nu': final study work, shortfilm by Shadi El-Haj, co-director & editor. 2003.

COLAUX Benjamin

Etudes Institut des Arts et Diffusions Louvain –La-Neuve Belgium
2003-2004: dissertation :  'cinema in a natural way' (Distinction)
2000-2003: Graduated in editing section (Grande distinction)
1999-2000: Graduated in directing

Professional experience
Co-director «The age of death» with Christopher Yates  – Creative Documentary, 90’ – currently
in pre-production
Editor for KILOU.BE & MOSTRA –  Commercials, Creative Clips, Documentaries, Teasers
Cinematographer with Bruno Cattrysse for DISNEYLAND PARIS – Event Coverage
Editor «Switching on»  & «Calypso» by Nicolas Torres – Promotionnal Clips
Editor «Six colors» by Patrick Delfosse – Documentary, 50’
Producer, director & editor «Echos de la terre» for ARSIA ASBL –  Video Report, 20’
Editor for WATCH TV –  Documentaries, Science Films, TV Series
Editor «Kopernikus» by Marc Vanvinkenroije for TIPIK – Institutional Film, 4’
Editor for LA PRODUCTION – Movie Trailers
Editor for TAMTAM FILMS&TV – Video Reports         
Editor «Something» for DianB – Musical Clip
Director & cinematographer for TITLE FILMS – Corporate Films
Producer, director & editor for PHYTOPHAR ASBL – Educational Film, 10’
Director & editor «Tic Tac Photo» with steadycamer Oliver Merckx – Commercial, 1’
Cinematographer «About a prison in Madagascar» – Documentary
Editor «Loin des Yeux» by Serge Mirzabekiantz – Fiction, 26’
Scenarist of «Blue of straw» illustrated by Madeleine Lhoute – in development
Several exhibitions : Galery «Together in art», «Hermitage», «Street Art Festival» – Chassepierre,  «Artist experience» – Celles (2007-2012), etc

( ... )


Daniël Cattier & Fabio Wuytack


Mini-foto voor intro: 

a 3-part documentary series by Daniël Cattier and Fabio Wuytack, in coproduction with VRT-Canvas, Casakafka Pictures, Eklektik Production, RTBF, supported by the Flanders Media Fund, the French community of Belgium, Wallimage-Bruxellimage, The Belgian federal Tax Shelter, The Media Program of the European Union.

The Belgian shipping company Red Star Line carried more than 2 million migrants from Antwerp to New York between 1873 and 1934. Most of them were Eastern Europeans who had left their homes and their families due to war and poverty. After a long and exhausting journey they would reach America. Yet before they could even begin with their new life across the ocean, they first had to be examined at Ellis Island. Only healthy people were allowed to step on American soil.
The documentary series presents a mosaic of human migration stories. The series is based on taped interviews with more than 2000 people who tell about the most important journey of their life. Together with the descendants, we discover the stunning stories of these Red Star Line passengers. We get to know why exactly they left their country, how they survived this difficult journey and how they tried to build up a new life in the United States.


a film by Daniel Cattier & Fabio Wuytack
director of photography  Colin Leveque
sound engineer Jean-Luc Fichefet, Olivier Ronval
edited by Simon Arazi, Thomas Vandecasteele, Fabio Wuytack, Frederik Nicolai, Marc Carter
written by Daniel Cattier
voice over Björn Soenens 

camera-assistant Laure Portier, Michael Oshins
online & photo restaurations Jo Pascolo
editing assistant Miguel Cipriano dos Reis
3D animations Frederik Palmaers, Michael Palmaers
cut out animations Dirk Henrotay
photo animations Serge Lenaers
map animations Xander Clerckx, Tom Van Gestel
head of research Sarah Al Dabaghy
research Ingrid Leonard, Clara Van Gompel, Antoine Dauer, Marta Golba, Agnieszka Woszczynska, Marina Ponomarenko, Richard J. Lee, Selm Wenselaers
color grading Nick Fortemps
online edit Niels Christensen, Herman Germeys
sound edit Jean-François Levillain, Olivier Mortier, Jean-François Levillain 
sound mix Olivier Mortier   
voice over Björn Soenens 
additional voices Anne Cohn, John Greene, Christopher Flores, Tom Hoemig
copywriter voice over Sven De Potter 
post-production manager Nicolas Bertrand - Mochi Mochi Productions
line producer Annabella Nezri
production manager Maarten D'Hollander
production animations Frederik 'Frits' Dierickx
production-assistants Vincent Terlinchamp, Clara Van Gompel, Celine Strypsteen
production Poland Marta Golba
location hunting Poland Beata Rzezniczek
production Ukraine  Oliwia Przecherska, Oleksandr Shcherbyna
production USA Ilja Willems
interns    Emmanuel Alexandre, Arn Van Wijmeersch, Amarylis Jéldrez Aguilera, Laurens Van Hove
camera equipment TSF, Hello World Communications
props Steven Liégeois, Eklektik Props, Philippe Vandendriessche (Ad Hoc Sound)
edit studio Off World
animation studio Walking The Dog
data manager Jérome Dubacq, Jonathan Petit
post-production The Fridge
sound mix studio Twins Audio
sound edit studio  Ecoute une Fois
legal advise  MVVP - Herman Croux, Carl Kerstens, Peter Marx
insurance BCOH - Circles Group


Review Humo
Tv-review: 'Red Star Line ' op Canvas
In de eerste aflevering bleek al snel dat het verhaal van die scheepsreus al die aandacht meer dan waard is. De kleine verhalen van de miljoenen migranten die eind 19de eeuw en begin 20ste eeuw de oversteek waagden naar het Beloofde Land bieden een onschatbare inkijk in een verleden dat we anders alleen maar van droge geschiedenislessen zouden kennen. Hun overtocht was in de meeste gevallen allesbehalve een plezierreisje, maar werd ingegeven door nopende redenen die wij ons – badend met ons gat in de spreekwoordelijke boter – nauwelijks nog kunnen voorstellen. Extreme armoede bijvoorbeeld, niet alleen in het verre Oost-Europa, maar evengoed hier in België, waar kinderarbeid een vanzelfsprekendheid en houten vloeren een overbodige luxe waren voor het gros van de bevolking. Ook abstracte termen die wij ons enkel vaag uit de lessen geschiedenis herinnerden als de ‘pogrom’, de Jodenvervolging in Rusland aan het begin van de 20ste> eeuw, kregen door de getuigenissen uit ‘Red Star Line’ een nieuw, glashelder gezicht. Hoewel er achter de meeste immigratieverhalen pure miserie schuilging, werden ze door de makers met verrassend veel sereniteit gebracht. De getuigenissen die de kern van de reeks uitmaken zijn dan ook behoorlijk uniek: ze gaan vaak meer dan 100 jaar terug, maar zijn dankzij het Oral History Project, dat duizenden migranten nog bij leven hun verhaal op tape liet vertellen, van de vergetelheid gespaard gebleven. De makers hebben er wijselijk voor gekozen om die verhalen voor zich te laten spreken. Een slimme zet, want door die kleine, hyperpersoonlijke getuigenissen uit eerste hand wordt de kijker automatisch mee in de grotere geschiedenis erachter gezogen. ‘Red Star Line’ is een kostbaar geschiedenislesje vermomd als zorgvuldig gemaakte toptelevisie. Eentje dat daarenboven nopend actueel is: elke politiek partij die zijn zegje wil doen over migratie, een term die ondertussen holler klinkt dan een echo in het gat van onze Reetman, weet waar hij de volgende dinsdagen op moet afstemmen. De rest hopelijk ook.

‘Voor de meesten was de reis er niet eentje ergens naartoe. Ze wilden in de eerste plaats ergens van weg.’ Carole Malkin, dochter van een joodse immigrant uit Rusland.

Humo interview  - 1 oktober 2013
Vóór de schietpartijen op scholen, de extreme ongelijkheid en de export van credit crunches, hamburgers en haat, moet Amerika best een aantrekkelijk land geweest zijn. Tussen 1873 en 1934 emigreerden ongeveer 2,5 miljoen Europeanen vanuit Antwerpen naar de Verenigde Staten.

red star line
Off World, het productiehuis achter doorwrochte documentairereeksen 'Hoge bomen' en 'Arm Wallonië', heeft een driedelige documentaire klaar over Red Star Line, de Belgische rederij die de overtocht verzorgde.

Fabio Wuytack (samen met Daniel Cattier coregisseur) «Een anderhalf jaar durende zoektocht doorheen 's werelds archieven heeft ons een schat aan nooit eerder in België vertoond materiaal opgeleverd. We gebruiken unieke beelden uit Oost-Europa, Oekraïne, Rusland en de Verenigde Staten. We hebben zelfs samengewerkt met het archief van Steven Spielberg.

»Het meest trots ben ik op de bijdragen van het Oral History Project van Ellis Island, het eiland voor Manhattan waar de immigranten ontscheepten. Hun archief bevat tweeduizend interviews met passagiers die na hun aankomst vertellen over het hoe en waarom van hun oversteek. Björn Soenens doet dan wel de voice-over, deze stemmen zijn het kloppende hart van de documentaire.

HUMO Er wordt weleens gezegd dat de Red Star Line de Verenigde Staten heeft grootgemaakt. Hoe schat u het belang ervan in?

Wuytack «Het is alleszins een onwaarschijnlijk stuk vaderlandse geschiedenis dat uit ons collectieve geheugen was verdwenen. Deze scheepvaartcompagnie heeft het leven van miljoenen mensen veranderd. Al was Red Star Line in de eerste plaats een hardcore immigratiebusiness: de bloeiende Amerikaanse industrie zoog miljoenen arbeiders uit Europa aan.

»In de docu volgen we zo Louis Wallot, een glasblazer uit Charleroi die België verliet na de onlusten van 1886 over onmenselijke werkomstandigheden. De arbeiders hadden genoeg van hun uitzichtloze situatie in België en zochten hun geluk elders. Na de oversteek met de Red Star Line vestigde hij zich in de staat Pennsylvania, in een dorpje met de naam Charleroi. Dat bestaat trouwens nog steeds.»

HUMO De Red Star Line heeft ook bekend volk naar de Nieuwe Wereld gebracht, zoals Albert Einstein en Irving Berlin.

Wuytack Dat waren passagiers uit de eerste klasse. We hebben de vipzijde van het verhaal doelbewust links laten liggen en gefocust op de mensen uit de derde klasse, zij die op de vlucht sloegen voor de grote maatschappelijke veranderingen van die tijd.»

HUMO Zijn er nog passagiers in leven?

Wuytack «Jawel. Op basis van de getuigenissen uit het Oral History Project kwamen we terecht bij de nu 100-jarige Morris Moel in Florida. Hij was negen jaar oud toen hij samen met zijn familie de oceaan overstak.»

HUMO Klopt het dat onze toenmalige regering van de gelegenheid gebruik maakte om ook zwervers, weeskinderen en gedetineerden op de boot te zetten?

Wuytack «Zulke verhalen ben ik niet meteen tegengekomen. Maar 't is wel zo dat de immigratiepost op Ellis Island de opdracht kreeg om bedelaars tegen te houden. De restricties werden ook steeds strenger. Zo mochten op een bepaald moment alleenstaande vrouwen het land niet meer binnen: de autoriteiten vreesden dat het om prostituees ging.

»Er was ook een bijzonder strikt onderscheid tussen de verschillende klassen. Zo stootten we op het verhaal van een jongetje uit derde klasse dat naar eerste klasse was geslopen, op zoek naar voedsel. Toen de crew hem betrapte, kreeg hij er flink van langs.»

HUMO In de film 'Titanic' sluipt derdeklassepassagier Leonardo di Caprio ook naar eerste klasse, om er met de nette Kate Winslet te dansen.

Wuytack (lacht) «Ook van zulke taferelen hebben we jammer genoeg geen bewijzen gevonden. Maar die grandioze periode van de stoomscheepvaart leent zich natuurlijk wel heel erg tot filmische romantiek.»

HUMO De televisiepremière is één week na de opening van het Red Star Line Museum in Antwerpen. De laatste jaren sprongen de migratiemusea in Londen, Bremerhaven, Cherbourg en Hamburg als paddenstoelen uit de grond. Hebt u daar een verklaring voor?

Wuytack «Migratiestromen zijn een voortdurend weerkerend fenomeen en het is fascinerend om te zien hoe men dat probleem in de loop van de geschiedenis heeft aangepakt.

»In onze documentaire wil de Rus Abraham Spiwak zijn lief naar Amerika achternareizen, maar als dienstplichtige in het Russische leger mocht hij dat niet. Hij vluchtte naar Antwerpen en maakte alsnog de oversteek. Zijn verhaal deed me denken aan dat van een Iranese familie in mijn geboortedorp Wachtebeke: de vader wilde zijn zoon voor diens achttiende verjaardag in België krijgen, omdat hij anders als dienstplichtige geen kans meer zou maken. Dat resulteerde in een gelijkaardige onderneming op leven en dood. In wezen is er dus weinig verschil tussen een Rus uit de 19de eeuw en een Iranees uit de 21ste eeuw. De drang om ergens anders een beter leven op te bouwen is van alle tijden.»



Daniel Cattier is a freelance film director. His aim is to tell stories linked with Africa. Through his mixed cultural and linguistic background, his father being Belgian and his mother Zimbabwean, the issue of identity is at the core of his interests. After completing the first cycle of a law degree, he read Politics and History at London University School of Oriental and African Studies. Prior to filmmaking he worked as a Reasearch and Campaign Assistant at the International Secretariat of Amnesty International. He then moved into TV production by working as a Reasercher for documentaries produced for Channel 4, BBC and France 3. Beside his personal projects, he does storyboards and directs corporates, TV programmes as well as commercials.



Fabio Wuytack is a Belgian director who studied at Sint Lukas in Belgium and Manchester Metropolitan University. During his studies, he gained three master degrees: master in Audiovisual Arts (Brussel/Sint Lukas) – Specialisation: Film Direction Documentary, a post degree “Social inclusion through access to the media industries”-programma (Manchester Metropolitan University) and a pedagogical degree/Master in Audiovisual Arts (Ghent/Sint Lukas)
The focus of Fabio Wuytack's work lies in both socially and historically relevant subjects, as seen in several of his documentaries. Fabio has made several award-winning documentaries, such as his first movie Made In Italy that tells the story of a 100-year-old movie by the Lumière brothers, and Persona Non Grata, a journey through the life of Fabio's father: Frans Wuytack. His most recent project is Expecting, the story of a couple that escaped their homelands and fell in love and struggle to survive now that they are expecting a child. He is currently working on Red Star Line.
He does not limit his talents to the world of film, and explores the world of the arts as well as a sculptor, just like his father.

Fabio Wuytack is a Belgian director who studied at Sint Lukas in Belgium and Manchester Metropolitan University. During his studies, he gained three master degrees: master in Audiovisual Arts (Brussel/Sint Lukas) – Specialisation: Film Direction Documentary, a post degree “Social inclusion through access to the media industries”-programma (Manchester Metropolitan University) and a pedagogical degree/Master in Audiovisual Arts (Ghent/Sint Lukas). The focus of Fabio Wuytack's work lies in both socially and historically relevant subjects, as seen in several of his documentaries. Fabio has made several award-winning documentaries, such as his first movie Made In Italy that tells the story of a 100-year-old movie by the Lumière brothers, and Persona Non Grata, a journey through the life of Fabio's father: Frans Wuytack. His most recent project is Expecting, the story of a couple that escaped their homelands and fell in love and struggle to survive now that they are expecting a child. He is currently working on Red Star Line. He does not limit his talents to the world of film, and explores the world of the arts as well as a sculptor, just like his father.



Awards / Festivals

Pitched at Sunny side at the Doc (2012)
Pitched at Dragon Forum (2012)

( ... )


Sofie Benoot, Gilles Coton & Olivier Magis

a 3 episodes documentary series by Sofie Benoot, Gilles Coton & Olivier Magis

Mini-foto voor intro: 

a 3 episodes documentary series by Sofie Benoot, Olivier Magis & Gilles Coton, in coproduction with Playtime Films, VRT-Canvas, RTBF.
With support from the Flanders Audiovisual Fund, Screen Flanders and Enterprise Flanders, le centre du Cinéma et de l'audiovisuel de la Fédération Wallonie-Bruxelles, Wallimage/ Bruxellimage and the Media Programme of the European Union

‘Archibelge!' is a three-part creative documentary (3 x ‘52) that takes an unusual look at the thought behind and the lifestyle of people living in everyday Belgian architecture. We travel through the countryside and through towns until we reach the Belgian coast in search of unusual buildings seen through the eyes of people who use them on a day-to-day basis.



directed by: Olivier Magis
written by: Gilles Coton, Sofie Benoot,Olivier Magis et Frederik Nicolai
DOP: Joachim Philippe, Jean-Francois Metz & Jonathan Wanyn
edited by: Mathieu Pierart & Tom Denoyette
sound engineers: Rainier Buidin & Guillaume Berg


directed by: Sofie Benoot
written by: Gilles Coton, Sofie Benoot et Frederik Nicolai
DOP: Jonathan Wanyn
edited by: Tom Denoyette
sound engineers: Gedeon Depauw et Kwinten Van Laethem


directed by: Sofie Benoot
written by: Gilles Coton, Sofie Benoot et Frederik Nicolai
DOP: Grimm Vandekerckhove
edited by: Tom Denoyette
sound engineers: Kwinten Van Laethem


Preview Archibelge in De Wereld Draait Door (6 mei 2015 - VARA)

Trouw (Nederland)
Het valt niet mee om Belg te zijn. Dat vermoedde u waarschijnlijk al, maar het is nu dubbel en dwars bevestigd door de tv. Er wonen de dikste mensen, en het is de lelijkste staat ter wereld. Over dat laatste ging het in ‘De wereld draait door’. Aanleiding was een nieuwe serie op Canvas: ‘Archibelge, het lelijkste land’.
Die reeks trapte overigens genuanceerd af. Brussel (want daar draaide aflevering één om) is een spiegel van de menselijke ziel, vond schrijver Thierry Demey. “De stad reflecteert de dingen die ons optrekken en die ons neerhalen.”
In ‘DWDD’ legde NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch uit waarom het in zijn vaderland zo’n ratjetoe aan bouwstijlen is. “België is altijd bezet geweest, en daardoor hebben wij totaal geen idee van publieke ruimte. Mijn woning is modern, maar die van mijn buurman is opgetrokken in Oostenrijkse stijl.”
Volgens Vandermeersch is het ergste scheldwoord voor een Brusselaar ‘architect’. “Omdat zij onze hoofdstad hebben beroofd van haar sociale weefsel en haar identiteit.”Auteur Dimitri Verhulst kwam met een praktisch voorstel: “We moeten onze lelijkheid uitventen als toeristische troef.”
Waarom is het zo troostend om te kijken naar Vlamingen op tv? Niet alleen omdat zij zo schoon spreken, om het maar even op z’n Vlaams uit te drukken, maar ook vanwege hun berusting, zelfspot en relativering. Ze aanvaarden het menselijk tekort met een gelaten glimlach. “Je kan de aanblik van lelijke bouwkunst vermijden door er zelf in te gaan wonen”, klinkt het in ‘Archibelge’. Ach, in een land waar ‘architect’de ernstigste beschimping is, kan het nooit slecht toeven zijn.

Het geluk van bouwen naar eigen inzichten (Hans Beerekamp - NRC Handelsblad (Nederland) 7 mei 2015
Het heeft vaak iets ongemakkelijks, die pogingen om de verschillen tussen België en Nederland te verklaren – alsof een gemeenschappelijke taal een automatisch gedeelde cultuur zou impliceren.
Gisteren knetterde het in maar liefst twee talkshows: op basis van een weinig overtuigend rapport werd in Pauw de verwachting uitgesproken dat van zeven Europese landen Nederland het laagste en België het hoogste percentage vrouwen met overgewicht te wachten stond. De dictatuur van de frituur? Een paar centimeters lengte minder? Nee, bioloog Midas Dekkers vermoedde dat het verschil te maken zou hebben met katholicisme versus protestantisme, want we kennen allemaal pastoors met een dikke buik en graatmagere dominees.
Grappig is ook dat in zulke beschouwingen altijd de onuitgesproken vraag ligt besloten naar morele superioriteit. Toch was ik heel blij met de aanwezigheid van twee Vlaamse romanschrijvers en een journalist in De Wereld Draait Door om de vraag te beantwoorden of België echt het lelijkste land ter wereld is. De aanleiding vormde namelijk een documentaireserie op Canvas waarin die stelling daadwerkelijke ter discussie staat. En Archibelge, een Waals-Vlaams-Brusselse coproductie van regisseur Olivier Magis, kan niet genoeg publicitaire aandacht krijgen.
In drie delen (Brussel, de kust en de steenwegen op het platteland) verkent Magis de eigenaardigheden van de bebouwing van zijn land. Het aangename is dat de vormgeving – een grabbelton van archiefbeeld, interviews, utopische pleidooien, soms bijna abstracte plaatjes van gevels en interieurs – net zo eclectisch en surrealistisch aandoet als het onderwerp.
Brussels straatbeeld in ‘Archibelge’ (Canvas). Want meer nog dan de anarchie van de burger die zijn overheid niet vertrouwt en al sinds Poelaert het enorme Justitiepaleis in Brussel bouwde van ‘architect’ een scheldwoord maakte, is het eigenzinnige bouwen een kwestie van surrealisme, meer Magritte en Hergé dan opstandigheid. De Duitse kunstenaar David Helbich, die ongerijmde Belgische straatbeelden verzamelde, beschrijft het gevoel in het eerste, Brusselse deel van Archibelge : „Niemand heeft hier ooit opgeruimd, voordat je komt.” Dat is niet wat huisdichter Nico Dijkshoorn in DWDD „de schoonheid van goudeerlijk, ontroerend verval” noemt, maar een weldadige afwezigheid van de Nederlandse behoefte aan ordening, aanharken en van bovenaf stroomlijnen.
Individualisten, ongeacht hun paspoort of religie, worden altijd gelukkig, als ze de grens overschrijden en de kasseistroken, de rails van allang niet meer rijdende trams, de reclameborden en de lintbebouwing weer voor zich zien oprijzen.
Wat ik ook leerde van Archibelge is dat Brussel door veel mensen van buiten de stad als vies en gevaarlijk ervaren wordt: niet omdat dat zou kloppen, maar omdat voorstadbewoners net als overal elders de Stad vrezen. En ook dat er nu al zoiets bestaat als ‘de Bakfietsvlaming’, die zich wel in de nieuwe stadsomgeving waagt. Misschien eet die ook meer ‘groentjes’ dan sauce tartare.

Humo -review aflevering Brussel op zoek naar zichzelf
En toch. 'Het lelijkste land': zo luidt de ondertitel van 'Archibelge'. Een naamgeving waar vast wel enige zin voor drama is bij komen kijken, maar in de eerste aflevering van het drieluik werd er alvast weinig aan ironie gedaan. Brussel, hoofdstad van onze gemeenschappelijke morzel, werd als eerste onder de loep gehouden. En dat er in good old Broekzele weinig schilderachtigs te bekennen valt, hoeven we u vast niet te vertellen. De doorsnee Belg is dan ook bekend met Brussel, zo werd uitgelegd, maar dan als transitplaats - als koppelteken in de vleugellamme term 'woon-werkverkeer'.
Brussel is een stad op zoek naar zichzelf, klonk het in de voiceover. Aan de basis lag naar verluidt Leopold II, die Brussel wou volbricoleren als de hoofdstad van zijn imperium, maar geen eigen stijl had - toen je het vernam ging je die Leopold nog minder vinden deugen dan al het geval was. Opgewekt werd je niet van 'Archibelge': België was een ongeluk van de wereldgeschiedenis, zonder eigen identiteit. Een melting pot van buitenlandse invloeden was het accidentele gevolg, en al die invloeden hadden ook hun eigen bouwstijl meegebracht. We zagen ze uitgebreid voorbijkomen in 'Archibelge', stillevens in hoofdstedelijk grijs - pas als er iemand door het beeld liep, besefte je dat je niet naar een foto zat te kijken.
Zo kwam het dat in de jaren zeventig Brussel twee eigen WTC-torens kreeg. 'Naar Amerikaans model', sprak zo'n pief opgetogen in zwart-wit. Het vooruitgangsoptimisme straalde ervanaf. Dat optimisme hield toen ook in dat zo'n 14.000 mensen moesten verhuizen om plaats te maken voor de torens. Eén van hen was onder auspiciën van de camera teruggekeerd naar de torens, die zo'n veertig jaar later heel wat minder optimisme stonden te verkondigen. 'Dit zou de wijk van de toekomet worden, vertelden ze ons', zo zuchtte ze. De gangen rondom haar waren leeg, en ze leek zich bekocht te voelen.
Toen daagde het: 'Archibelge: het lelijkste land' ging niet per se over spuwlelijke bouwsels, maar ook vooral over de schepsels die zich er op dagelijkse basis tussen voortbewegen - u en wij - en wat die bouwsels te zeggen hebben over wie ze er neergepoot heeft.
Voor wie zat te kijken om gewoon te lachen met lelijke huizen vertoonde de eerste aflevering van 'Archibelge' wellicht iets te veel zijsprongetjes, maar wie tussendoor iets wou bijleren over zichzelf bleef gewoon waar hij was - in een niet nader genoemde sofa, in het lelijkste land.
'De Brusselaar is niet gecultiveerd. Maar dat is niet zijn schuld, hij hééft gewoon geen cultuur'.

DeMorgen -review uitzending De Wereld Draait Door
"Onze architectuur is onze meest geslaagde vorm van meertaligheid"
De driedelige documentairereeks 'Archibelge', waarin Sofie Benoot het wanordelijke lappendeken der Belgische architectuur onder de loep neemt, zorgde de laatste dagen al voor redelijk wat commotie. De vraag of België al dan niet het lelijkste land ter wereld genoemd mag worden - en of dat dan erg is - doet de meningen danig uiteenlopen.
Schrijfster Griet Op de Beeck lijkt de schoonheid van het bonte, maar karaktervolle Belgische stedelijke landschap wel in te zien. "Ik omarm de zogenaamde lelijkheid van onze architectuur volkomen", zei ze vanavond in De Wereld Draait Door op Nederland 1. "Het is toch heerlijk om zien hoe mensen zichzelf proberen uit te drukken door een zalmroze gevel of een foute tuinkabouter in de voortuin."
Ook schrijver Dimitri Verhulst kan de diversiteit van onze ruimtelijke ordening wel smaken. Volgens hem is onze architectuur dan ook "onze best geslaagde vorm van meertaligheid." In een land waar solidair samenleven door culturele en talige verschillen van tijd tot tijd al eens danig wordt uitgedaagd, kan het bonte allegaartje van keurig langs elkaar huizende gevels, misschien wel het goede voorbeeld geven.

Dat de ruimtelijke ordening in België - in tegenstelling tot de ordentelijk
georganiseerde Nederlandse eenheidsworst - er al eens wat diverser en minder esthetisch durft uitzien, heeft volgens Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van NRC Handelsblad, overigens veel te maken met de geschiedkundige achtergrond van onze natie. "In tegenstelling tot Nederland is België in de loop der eeuwen vrijwel altijd bezet gebied geweest." Belgen hebben dan ook veel minder dan Nederlanders de neiging om de publieke ruimte als hun (gemeenschappelijke) eigendom te beschouwen.
"De gemiddelde Belg beperkt zijn aandacht tot de tientallen vierkante meters van zijn private eigendom", zegt Vandermeersch. "We mogen er dan wel voor zorgen dat onze tuin en ons huis aan onze esthetische eisen en wensen voldoen, wat onze buurman vervolgens met zijn stuk grond doet, is zijn zaak. Op die manier krijg je natuurlijk scenario's waar de bouwstijlen absoluut niet op elkaar aansluiten."
Bovendien haalt Vandermeersch aan dat de ruimtelijke ordening in een land, maar de afspiegeling is van de wettelijke structuren die er in dat land in zwang zijn. "Ruimtelijke ordening valt in België onder de bevoegdheid van een veelvuldigheid aan overheden, en dat heeft zijn weerslag."

DeMorgen 24 april 2014

Is België het lelijkste land ter wereld?
Het was de bekende architect Renaat Braem die ons landje ooit wegzette als het lelijkste dat hij ooit zag. De architectuur in ons land is op z'n minst opmerkelijk te noemen.
'Archibelge' vraagt uitvoerig de mening van onder anderen Hannes Coudenys (auteur van 'Ugly Belgian Houses'), schrijver en regisseur Eric De Kuyper en Geert Van Istendael, auteur en journalist. Op zoek naar de schoonheid van het lelijke.
De docureeks bestaat uit drie delen: Brussel, het platteland en de kust. In elke aflevering gaat men na hoe de Belg er werkt, woont en ontspant, en hoe zich dat vertaalt naar architectuur en ruimtelijke ordening.

Het Parool - review door Han Lips
In de Brusselse verkeersbordenjungle is het Nederlandse bordje afgetapet
'België is een lappendeken, aan elkaar genaaid door gekken,' zei de architect Renaat Braem ooit. Daarmee begon op Canvas de boeiende eerste aflevering van de serie Archibelge - het lelijkste land ter wereld? over de op zijn minst merkwaardig te noemen Belgische architectuur. In de eerste aflevering lag de focus op Brussel, de stad die van koning Leopold II imperiale grandeur moest krijgen; het moest het Belgische zusje van Parijs worden.
De stad kreeg appartementen, maar Brusselaars, gewend aan huizen, vonden dat degradatie. 'Een Brusselaar wil Parijs nabootsen, maar wel een armetierige Brusselaar blijven,' legde schrijver Thierry Demey uit.
Later moest Brussel meer Manhattan worden. Als een idioot stampte men kantoorpanden uit de grond. Tussen 1973 en 1976 verrees er meer dan een miljoen vierkante meter kantoorruimte. Het gevolg: Brussel staat nu vol lege kantoorruïnes. 'Brussel is een modelstad van hoe het niet moet,' was de conclusie. Veel Belgen gebruiken de stad, maar wonen er niet.
Toch waren er Brusselaars die de mogelijkheden van de stad zagen, zoals het groepje dat de wooncommune Brutopia had opgericht. Brussel lijkt daarmee niet op Parijs of New York, maar eerder op het Berlijn van twintig jaar geleden. 'Het is een doe-het-zelfstad,' zei Demey.
Treffend was het beeld van de jungle van verkeersborden waarop het leek dat Franstaligen rechtsom werden gestuurd en Nederlandssprekenden linksom. Alleen was het Nederlandse bordje zo afge​tapet dat de pijl toch naar rechts wees. Het begin is er.

( ... )

REINHOUD, my sculptor

Blaise D'Haese

a film by Blaise D'Haese

in co-production with RTBF and VRT-Canvas

Mini-foto voor intro: 

a documentary film by Blaise D'Haese, in co-production with RTBF and VRT-Canvas

Blaise D’haese lost his father, Flemish sculptor Reinhoud, a few years ago. He filmed him in the intimacy of the two last years of his life when he was already in bad health. His father was already 54 at the time of his birth, so when he dies, Blaise has the impression that he does not know his father well at all. For that reason, he decides to set out on a quest.

Is it possible to get to know someone after his death? How to describe one’s father, family and self? And how does one present a work of art in a film? These are the issues the documentary presents us with. As the son sets out to cover the footsteps of his father, he seeks to find a link between his artistic adventures and private life.

The film has the significance of an art memoire, the one that resulted from the movement sculptor Reinhoud belonged to, known as Cobra and one of the last major avant-garde, post-war artistic movements, taking from expressionism and primitive folk art. It is an ideal opportunity to meet the last of its surviving protagonists: painters Corneille and certainly Pierre Alechinsky, Reinhoud’s best friend with whom he shared a studio for more than 10 years.

It is also a brief history of Belgium. The maker asks questions about the links his father had with his family and native country, which he left at the age of 30 and which he never really spoke to him about. He discovers a Flemish family and its secrets.

With humour, the maker presents a whole range of characters beyond the norm, be they artists or the women in his father’s life. Parallel to these flesh-and-blood portraits, he also shows his father’s metal sculptures and how he sees them personally: as other characters, completely separate from it all, as if they were play mates. These were the brothers and sisters who filled the house in his youth.
Beyond his quest for a departed father, the maker approaches art through a private eye. He offers us a rare testimony about the life of an artist, as it is seen from the inside and thus makes art accessible and human.






This is a film about my father, the sculptor named Reinhoud, who died on 1st July 2007 at the age of 79.
I have never been able to separate the image I had of him from his work, as he dedicated all of his life to it and put everything he had and everything he was into it. Living in the houses peopled by them, his sculptures were like brothers and sisters to me. However, I only got to know my father during the last 25 years of his life. Is it possible to get to know someone after his death? What kind of life did he lead? What legacy did he leave behind? What aspects of his personality does it really reflect? How about other people? What kind of relationships did he have with the women in his life? I filmed my father in the intimacy of the last two years of his life. I wanted to depart from the film material to research the man himself, and the work he left behind, to reconstruct the character he was and to better appreciate his world. To achieve this, I spoke to the people he was close to, his family, the people he collaborated with, his partners-in-crime; painters, sculptors and writers. In a non-linear way, I have juxtaposed television archive images and interviews; interviews given by my father between 1966 and 2004 as well as films of him at work, made between 1977 and 1990 to put the sculptor’s creative gesture at the centre of the film again. […]
It is also a history of Belgium, or how one of those young artists having just been discovered decides to leave his fatherland, dismayed by the community arguments his country suffers from, incarnated in the figure of his father, a Flemish politician. He cuts the ties with his family and settles in France from 1960 onwards. He does not teach his children his mother tongue, Flemish Dutch, although his work still remains profoundly Flemish. He follows in the footsteps of Brueghel, Bosch and James Ensor and is a witness of the richness and power of Belgian culture. In its own way, the history of Reinhoud says something about the history of his country.
It will be a chance to transfer a memoire, the one of an experience from a past life, through matter; this upstart who turned his back on his religion and his family, this man, awkward from the day he was born, who took revenge on matter by making an oeuvre from the most stubborn of materials, metal, to achieve an unmatched balance in sculpting.

Awards / Festivals

Prix découverte Scam (Iselp)
Prix Contemporain Festival International Du Film Métiers D’Art
Prix du Publique Festival International Du Film Métiers D’Art

Festivals Reinhoud

Official selection Journées Internationals du Film sur l’Art (Louvre, Paris, France)
Official selection Festival International Du Film Métiers D’Art (Montpellier, France)
Official selection festival du film sur l'art Iselp (Bruxelles, Belgium)
Official selection Festival du film sur l'art - ARTFIFA (Montréal, Canada)

( ... )


David Verhaeghe & Karel Michiels

a film by David Verhaeghe & Karel Michiels

Mini-foto voor intro: 

a film by David Verhaeghe & Karel Michiels

David Verhaeghe seeks to uncover the truth behind the big family secret: was his Italian grandmother the lovechild of legendary Ethiopian emperor Haile Selassie, born Ras Tafari Makkonen and still religiously admired today?

MY RAS TAFARI ROOTS is a fascinating and intensive quest of a young European who searches for his African roots via forgotten family members in Italy and Cyprus. In the end it is the natural mysticism of the Jamaican Rastas that seems to point David towards the imperial family. Will he succeed in discovering the truth about his ancestry?



David Verhaeghe obtained his Master’s Degree in Audiovisual Arts in 1999 at the KHLim in Genk. During his studies he put together a number of different short films and he was already working at the Flemish public broadcaster, VRT, as an intern. As soon as he completed his studies he was able to start working as a director at VRT. Throughout the years, David has acquired experiences in a number of different fields, from promotion spots to documentaries. In recent years, David has specialized in producing documentaries for Canvas, the more in-depth channel of the public broadcaster, for example “Publiek Geheim”, “Belpop”, Wetenschap redt de wereld” and “Triq Slama Mohamed. Reis in vrede” (nominated for Prix Europa). In 2010 he took a masterclass in Storytelling by Robert McKee. “My Ras Tafari Roots” is a project that has been waiting to be told for many years. In 2016 it will finally happen, David will share his story with the rest of the world.

( ... )


Sofie Benoot


a documentary Western

Mini-foto voor intro: 

a film by Sofie Benoot in co-production with Zeppers Film & Tv, with support from the Flanders Audiovisual Fund, the Netherlands Film Fund, the Belgian federal tax Shelter and the Media programme of the European Union.

The American West. We have arrived in a world where human life would seem to be impossible: an arid, mythical landscape characterized by absence. Absence of water, trees, life. In the beginning there was nothing. But then traces start appearing.
Desert Haze tells the many-layered story of human presence in the American Desert. The traces of the past are like geological strata in the desert. The film becomes a mosaic of various stories, merging in a peculiar chronicle of America at the crossroads of present and past, myth and reality.
From astronauts preparing for future missions to Mars to Japanese country singers, archeologists hunting for the remnants of military test airplanes, the mysterious death of John Wayne...


a film by Sofie Benoot
camera Fairuz
edited by Nico Leunen
sound design & mix Michel Schöpping
sound recording Kwinten Van laethem
assistant director Leistbeth De Ceulaer



Indrukwekkende 'Documentaire-Western'
Jan Temmerman (DeMorgen, 16 september 2014)

Interview with Sofie Benoot
at Visions Du Réel (Youtube)

Interview with Sofie Benoot in iTmes (de Auteurs) (Dutch)

De Wereld Morgen
Kwaliteit voor een breder publiek. Dat beoogt ook Desert Haze, het sluitstuk van cineaste Sofie Benoots trilogie over de VS. Na haar cinematografisch verbluffende trips Fronterismo en Blue Meridian trekt ze nu naar het mythische westen van Amerika.

Daar stuit ze op contrasten. Het contrast tussen mythe en realiteit. Tussen heden en verleden, maar ook het contrast tussen wat schijnbaar het grote niets is – een dor landschap zonder water en bomen – en het leven dat er toch is. Een tegenstelling die ook het verhaal is van menselijke aanwezigheid in de Amerikaanse woestijn.

De troost van lege ruimtes
Als buitenstaander legt Benoot de vinger op de Amerikaanse angst voor open ruimte en de ontkenning van sporen die het verleden nalaat. Desert Haze herinnert aan Gretel Ehrlich essay The Solace of Open Spaces over leven in het ruwe, schijnbare troosteloze Wyoming.

Daar lezen we: "We have only to look at the houses we build to see how we build *against* space, the way we drink against pain and loneliness. We fill up space as if it were a pie shell, with things whose opacity further obstructs our ability to see what is already there.”  

In Desert Haze zegt een autochtone Amerikaanse Indiaan dat er leven zit in het landschap. Geesten, het verleden, het geheugen. "It's not empty," klinkt het, "het is niet leeg, je bent nooit alleen out there. Er is iets en er zal altijd iets zijn".

Een andere man wijst ons op de sporen van het verleden in het landschap. Die sporen spreken over de (Oregon) Wagon Trail die westwaarts trok met mensen op zoek naar land, goud of religieuze vrijheid. Hij heeft het over time transparence, doorzichtigheid van de tijd. Het landschap helpt ons om ons in te beelden hoe de mensen vroeger leefden, dachten en droomden.

Bij astronauten op training voor toekomstige Mars-expedities leeft dan weer een angst voor sporen, voor het besmetten van het landschap op Mars. "We moeten uitkijken om niet te vernietigen wat er al is, door onze eigen besmetting te introduceren".

De parallel met het verleden is overduidelijk en wordt onderlijnd door het transport van huizen die in dit dorre, buitenaards ogend landschap worden gedropt. Een landschap dat er altijd al was, net zoals de indianen die via hun verhalen over interactie met uitgestorven dieren een eeuwenlange aanwezigheid kunnen opeisen.

Niet alles is te deleten
De interventie van de immigranten, zoals het 'temmen' van het Westen via prikkeldraad, zou dan weer de relatie tussen mens en omgeving wijzigen. Recentelijk worden dan weer veel sporen gewist in het kader van 'ruimtelijke ordening'. "They erase the imprint of who was here", klinkt het, "ze wissen de sporen van wie hier was".

Maar zoals bij de verwijderde sporen van de concentratiekampen voor Amerikanen van Japanse afkomst die na de aanval op Pearl Harbor werden opgezet in 'The West; "er zijn graden van verwijdering" zegt een onderzoeker. Niet alles laat zich zomaar deleten. Zoals de sporen van militaire testen die leidden tot kanker bij filmicoon John Wayne en 90 andere cast- en crewleden van Dick Powells in 1956 in Utah gedraaide epos The Conqueror.

Dit zijn enkele van de vele interessante onderwerpen die Desert Haze aansnijdt zonder belerend of demagogisch te worden. Zelfs wanneer er gewezen wordt op een parallel tussen de Japanse kampen en de roep na 9/11 voor kampen voor Amerikaanse moslims. "Angst zet mensen aan om andere mensen op te sluiten," is de conclusie..

Verder worden er in Desert Haze ook Japanse countryzangers en archeologen opgevoerd, zonder dat de film een rariteitenkabinet wordt. Het blijft allemaal poëtisch, complex en een tikkeltje magisch.

Het buikgevoel van de documentairemakers

Bij Desert Haze denken we aan de commentaar die documentairemaker Chris Marker schreef bij Le Joli Mai: “de waarheid is misschien niet het doel, maar wel de weg”. Maar ook wat Hubert Sauper zei n.a.v. zijn documentaire Darwin's Nightmare: “Film kan als een radiografie werken. Het laat me toe om jou te zien, maar ook wat in jou zit, en dat interesseert me”.

Net zoals Feel my love is Desert Haze een film die vanuit een buikgevoel gemaakt is. Sofie Benoot en Griet Teck zijn cineastes die hun instincten volgen en op zoek gaan naar ontmoetingen. Ze bezorgen ons als kijker op niet belerende en intuïtieve wijze informatie die een nieuw licht op de dingen werpt. Met een mix van verwondering, fascinatie en empathie.

Lees het hele artikel hier.

Review in Critikat - Switzerland (french)
Comme en écho à cette rétrospective, on pouvait découvrir en compétition le film Desert Haze de Sofie Benoot, qui s’intéresse lui à une autre zone du sud des États-Unis : l’Ouest et son désert. Son étude prend cependant une tout autre forme, moins incarnée : ici prévalent les plans fixes, frontaux, et souvent symétriques. Dans ces cadres, des lieux et des personnes qui nous en donnent leurs propres clés. À travers ces différents regards se reflète de façon subtile toute l’histoire des États-Unis, le désert représentant à la fois la conquête d’un territoire – et étant à ce titre toujours source de fantasmes divers et variés – et l’emprise progressive dont il a pu faire l’objet. C’est aussi une sorte d’enclave où l’on a pu circonscrire l’indésirable – les Japonais vivant aux États-Unis durant la Seconde Guerre mondiale ou les radiations des essais nucléaires. Malgré le caractère quelque peu systématique du film, la densité de son propos et la finesse avec laquelle ils se déploient sont convaincantes.



Sofie Benoot (born in Bruges, 1985) lives and works in Brussels. She studied documentary filmmaking at Sint-Lukas Brussels University College of Art and Design. Her graduation film project Fronterismo (2007) won the VAF Wild Card Award at the Leuven International Film Festival and has been widely exhibited at international film festivals such as Cinéma du réel (Paris, France), Festival International de cine de la frontera (Juarez, Mexico), Alexandria film festival (VA, US),DocsDf (Mexico D.F, Mexico), Leeds international Film Festival (Leeds, United Kingdom), Torino Film Festival (Torino, Italy), International Women's Film Festival (Dortmund / Cologne, Germany) and art institutions such as Argos and Beursschouwbourg in Brussels. Blue Meridian is her first film project after graduating. It was one of the 13 projects selected for the first edition of FIDlab during FID Marseille 2009 where it won the first award.

Awards / Festivals

Official selection Visions du Réel, Nyon, Switzerland 2014 - Feature lenght competition

Special Mention Docville, Leuven, Belgium, 2014

Official selection Film Festival Oostende, Belgium 2014 - Documentary competition

Official selection DokLeipzig, Germany 2014 - Young Directors competition

Official selection Camden IFF, USA 2014 - Young Directors competition

Official selection Escales Documentaires, France 2014 - International competition

Official selection Signes De Nuit, Berlin - Paris 2014 - Documentary competition

Official selection Big Sky Festival, Montana - USA 2014 - Documentary competition

Official selection Cinema Vérité, Tehran, Iran 2014 - Our Universe

Official selection Docpoint, Helsinki, Finland 2014 - Documentary Competition

Pitched at Mipdoc 2011
Pitched at Lisbondocs 2011
Pitched at Fifa 2012

( ... )


Manu Riche

A film by Manu Riche

(from the series Hoge Bomen II) a film by Manu Riche, in coproduction with Canvas and Simple Production. Supported by le Centre du cinema de la communauté française de la Belgique and Flanders Audiovisual Fund.

Mini-foto voor intro: 

A film by Manu Riche (from the series Hoge Bomen II) a film by Manu Riche, in
co-production with Canvas and Simple Production. Supported by le Centre du cinema de la communauté française de la Belgique and Flanders Audiovisual Fund.

Ghislain Libart is a modest woodcutter from the Ardennes region, who became world player in international wood trading. European cut trees are transported to Egypt, to make ‘neo-antique’ furniture for the Chinese market. A humble woodcutter who comes to symbolize economic globalization.

Ghislain Libart is a lumberman from the Ardennes who became world player in international wood trading. He has transformed his littlecompany into a multinational enterprise. Libart exports European spruce trees to China, saws down French oak in Egypt and turns expensive wengé trees from the Congo and Sierra Leone into timber. Trees have become big business and Libart does not need to be told twice. Major enterprises all over the globe cannot function without timber and that is where he comes in. The industry may be booming, but the wood sector has received its fair share of economic blows due to the global crisis. We look into the globalisation of our economy, as seen through the eyes of a local lumberman.

The main character of our film is not your average logger. His profession appears to be quite traditional: he cuts down trees in forest such as the Ardennes. However, Libart has learned to trade his wood unlike anyone else and has established an international enterprise. The name Libart may not ring a bell immediately, but he is a modest and small time Belgian entrepreneur who wanted to expand his horizon. Through a series of events, he has become a high roller in a new economic balance. Even in high circles he is recognised as an expert in the lifting and trading of wood.

Trees are big business now. This is determined by the economic status of certain countries such as China. Ten years ago it was still a closed communist country. Today, it is a growing economic superpower, a true energy guzzler that plays a prominent role on the international stage. Besides China, there are more new economic grinding mills that need be sustained. Wood is a key source of energy and a primary resource. Industries have always sprung in places where resources are located in or above the ground. Those days are long gone. It is not absurd anymore to transport resources over a distance of tens of thousands of kilometres. Giants need to be fed no matter what it takes.

Ghislain Libart understands this like no other. Economic superpowers cannot survive without wood, thus they cannot survive without him. Libart’s know-how concerning logging is appreciated worldwide. From the Congo to Egypt, from Lebanon to China, Libart is contacted to chop, ship and trade wood.

This film seeks to unveil the shadow side of contemporary global economics. The film shies away from theoretical discourse. It allows viewers to see and feel how a common forester experiences, follows and undergoes global economics. The economic reality Libart and his partners work in is a visible, tangible world. It is far from the world of indices and stock news. It is made of wood and trees, but of course there is money and negotiating involved. We hear and read a lot about globalisation and immediately associate those reports with images of multinationals and millions of Chinese people. Rarely do we see and know the people who actually play the global game. Libart’s story renders globalisation concrete and tangible.

Manu Riche has found a wonderful character in Ghislain Libart to narrate the current event of globalisation. It is a great opportunity to talk about an interesting theme through the goings on of a seemingly small scale and traditional profession.

Libart is a rural and surly lumberer from the Belgian Ardennes. His personality has humorous sides as well as raw and tough edges. His expertise is required all over the globe, which makes him living proof that no one in our society is left untouched by globalisation. One way or another, we all have to face it.
The harsh laws of trade know no boundaries and are universal. Anyone who gets involved is welcome to the club of international traders. This became clear the moment the economic crisis hit. The global demand for wood plummeted and forced Libart to adjust his goals. The successes of an incessantly growing economy immediately turned into an unforeseeable malaise.

Manu Riche has proven many times before that he is a passionate filmmaker. Using his trademark direct cinema style, this film not only strongly portrays this extraordinary woodchuck, but also the demise of the global economy, the ending of a juicy chapter as well as the frantic attempts to resuscitate the trade business…







HUMO - 03/11/2009

Hoge bomen: Ghislain Libart, boomhakker

't Zijn drukke tijden voor wie Manu Riche heet. Nog maar net is zijn
langverwachte film over Tom Barman in première gegaan
('Portrait of a Young Man as an Artist').
Zondagavond kunt u in 'Quai des Belges' op La Deux nog eens kijken
naar zijn documentaire over Bozar-baas Paul Dujardin, en vanavond
laat hij ons kennismaken met  Ghislain Libart, een Ardense boomhakker
die zijn handeltje tot een multinationaal bedrijf uitbouwde. Een
boomhakker? In 'Hoge bomen'?  Canvas | dinsdag 22 u.

MANU RICHE «Ik ben hem op het spoor gekomen via een
handelaar in spaanplaten. De houthandel leek me al een rare
business, en Ghislain Libart was mij helemáál onbekend.
Maar bij onze eerste ontmoeting - in een bos in Duitsland
waar hij douglassparren aan het verkopen was aan Chinezen
- was mijn interesse meteen gewekt.
»Libart komt uit een vrij arme familie uit de buurt van
Houffalize. Op zijn veertiende is hij met zijn vader en broers
als boomhakker begonnen, en tegenwoordig vliegt hij als
een echte avonturier de wereld rond. We hebben hem
gevolgd van begin 2008 tot augustus 2009: in Egypte, in de
Landes, in China... Hij is bijna nooit thuis.»
HUMO Eén ding werd me bij het bekijken van het
portret niet duidelijk: is Libart steenrijk of moddert hij
maar wat aan?
RICHE «Het gaat op en neer. Toen we begonnen te filmen,
had hij twee Mercedessen, op het eind alleen nog maar een
Golfje. Maar eigenlijk raakt hem dat niet. Het gaat hem niet
zozeer om het geld, maar om het ondernemen zelf.
Daardoor was het ook een plezier om hem te volgen. Al mijn
andere films gaan over mensen die constant bezig zijn met
strategie, maar Libart hééft helemaal geen strategie: hij wil
gewoon met dat hout bezig zijn, dag en nacht. Zijn eerste
huwelijk is er zelfs aan kapotgegaan. Nu heeft hij een
vriendin uit Madagascar. Daar is blijkbaar versteend hout te
vinden waar een aardige stuiver aan te verdienen valt, dus
dat wil hij nu ook gaan exporteren.»
HUMO Naar zijn tonnetje te oordelen is Libart een bon
vivant. Aan het eind van de film zie je hem - na een
gedenkwaardige Chinese zakenlunch - zowaar naar
buiten waggelen.
RICHE (lacht) «Hij was stomdronken, ja. Door zo vaak naar
China te gaan, is hij een halve Chinees geworden - we
hebben er zelfs aan gedacht om de titel van het portret te
veranderen in 'De mandarijn'. Voor hem én voor ons heeft
de sake rijkelijk gevloeid. En zoals hij zelf zegt: 'Ik zeg nooit
HUMO Net als de Chinezen!



Born in 1964


For the magazine Strip Tease RTBF.

Conversations: 1989 – 13’ 16 mm. Two ladie in a Brussels café, the first takes the tram 26, the other the 81...

La pêche: 1990 – 13’in 16 mm. The story of a showroom and the car seller who dreams of fishing salmon in Scotland…

Les aventures de la famille De Becker: 1991 – 15’ in 16 mm. The story of a Brussels corridor wherein lives a ‘happy family’...

Etat fort civil: 1992 – 15’in 16 mm. The story of the civil servants in the city administration of Brussels.


The Flemish cultural landscape in seven episodes: (RTBF) 1992 – 52’ in 16 mm. The landscape trough portraits of Flemisch artists Wim Vandekeybus, Frie Leysen, Paul Goosens, Paul Bottelberghs, Freddy…

Anvers93: (RTBF/FR3/WDR) 1993 – 40’ in 16 mm. A cultural city ?

De Misantroop: (KVS/VRT) 1994 – 52 ‘in Beta digi. A television essay

Brussels 25 Novembre: 1996 (VRT) – 52’ super 8/betacam. Thes tory of a faits divers.

The Black Star: (NPS/VRT/RTBF/Vlaams filmfonds) 1998 – 52’ super 16.  The story of a Nigerian football player in Belgium.

Welcome to my world: 2000 (VPRO/RTBF/Vlaams filmfonds) – 80’ in super 16.  The story of a king–coach of a small cycling team.

Baudouin I/ Boudewijn I: 2001 (FR3/RTBF) – 52’ in Beta Digi.
The story of King Baudouin as told by himself.

L’Homme qui n’était pas Maigret: 2002/3 (France2-TSR-RTBF) – 50’ in betadigi/16mm. The invention of the author G.Simenon.

The Politician: 2005 Canvas/ VAF ,52’ in HD: The rise and fall of the sociaist leader in Flanders.

The President: 2005 Canvas/VAF, 52’  in HD: A portrait of the president of footballclub Brussels.

The Salesman: 2006 Canvas/ VAF  in HD: A portrait of a big boss in Antwerp ports business.

Ghislain Libart, Bûcheron: 52’: in HD (VAF, VRTcanvas, Comm.française, Simple Production)

Paul Dujardin, the long march: 76’ en 56’ in HD (VAF, RTBF, ARTE Belgique, VRT canvas)

Portrait of a young man as an artist: (VAF/Riche/filmnatie) in co-direction with Renaat Lambeets (camera)
a portrait of Tom Barman, frontman of the popular band Deus.

( ... )

Home & Away

Ann Van de Vyvere

a documentary film by Ann Van de Vyvere

in co-production with Globe Aroma, Kaaitheater (BE). Supported by VGC, Koning Boudewijnstichting

Mini-foto voor intro: 

Imagine the following situation: your house is about to explode and you have exactly three seconds to save one item. Which precious item do you rescue from the fire? This film zooms in on 10 individuals and the items they cannot do without. Collecting objects is one of those things that separate man from animal. Every human being has baggage, despite his or her origins or destination. Humans collect items to safeguard their identity. Our favourite objects can recount our lives or harbour beautiful memories. They can even be a metaphor for thoughts or creeds that we hold dear.
The chosen items disclose amazing and compelling stories about the 10 individuals. The only thing the owners have in common is that they are all modern nomads. In other words, they have no permanent address and are always ‘on the go’. In the documentary, we learn that for some people, the nomad lifestyle is anything but a personal choice. They can be homeless, drifters or refugees. Others such as expats, newcomers and adventurers simply seek excitement. Activists choose to migrate constantly for their ideals and beliefs. Although the characters are diverse, they each have their own prized possession that makes them feel at home wherever they go. Home is a place where someone lives and feels safe. It is the centre of a household, of important relationships and interests.
The chosen objects in the documentary embody all these concepts. This makes them irreplaceable to their owners. Lies for instance, always carries a blender in her bag. Since she is currently living in three places, mixing soup is a ritual that helps her to feel at home wherever she is. Khaled is a Palestine refugee who seeks comfort in his keffiyeh at times when he feels down. This garment was made famous by the late Palestinian leader Yasser Arafat. The scarf reminds Khaled of his home country and his mother. Stephan inherited a traditional mask from his father. However, the higher social status it represents is not acknowledged in the 'Klein Kasteeltje'.
Hamou on the other hand, claims strange objects and stores them in the building where he is squatting. In his room, he makes the objects perform like puppets in his own private theatre. Jean Marie is a Rwandese refugee who believes that home is where your… corpse is. Which is why he carries a self-made coffin wherever he goes.
The documentary introduces these remarkable individuals to us through their objects. Gradually, we see the construction of an exhibit in the Jubelpark Museum in Brussels, which houses many other objects. The exhibit is the foundation of the film. Our characters work towards it, though it is in no means the goal or core concept of the film. Home and Away is a film about home, objects and people who do not have a fixed address. The documentary tells the story of the characters. At times those stories can be hilarious, moving or even heartbreaking. It is also an impression of what it means to be on the road all the time: the migrating, the moving and the freedom. It questions what people around the globe understand as living conditions, not just physically but mentally as well.




Ann Van De Vyvere


Ann Van de Vyvere is the artistic director of the Brussel based artistic organisation Irma Firma (, which she founded in 2004.  Before that, she obtained her master’s degree in Artistic Painting in 1998. Ever since, she has been actively involved in various artistic projects such as performance theatre, visual art, documentary, art film and workshops.

Artistic vision and work method

The projects are socially relevant and aim to raise awareness among viewers. Things are not always what they seem. Ann Van de Vyvere does not believe in creating new spaces and ideas but in redefining the ones we already have by shedding light on reality, on every day objects.
A real voyage of discovery consists not of seeking new landscapes but of seeing through new eyes.
M. Proust, A la recherche du temps perdu

A selection from the many project of the past years: HOME & AWAY: screenplay & production documentary film (’52) co-produced by Off World, Globe aroma, Kaai theatre, Margartia Production, Klein Kasteeltje + Artistic direction, Object exhibition Jubelparkmuseum. // Theatre Festival: panel member debate on audience mediation and festival formats. With Therese Legierse, Ann Van de Vyvere, Guy Bovyn, Els Leysen, Tom Bonte, by Julie Rodeyns (A-D-A vzw). // PECHA KUCHA: performance, Bip, Brussels (B) // WAARHEID, LEUGEN EN SPECIAL EFFECTS (Truth, lies and special effects): play, Vrijstaat O, Ostend (B) // SALLE DES PAS PERDUS (Room of lost steps): dance performance + publication book of photographs + CD audio edit, Brussels (B), in association with BBOT-BNA. // THE WALK: performance walk/promenade + play première Bourse Theatre Brussels (B) // WALK THE WALK: audio walk, in association with BBOT-BNA. // A SMALL WALK WITH GIANTS: performance, MAÏS#4, Bruxelles / Brussels (B) // HAVE A SMALL WALK IN AN HOUR OF 50 MINUTES: walk performance, Recyclart, Brxl BRAVO. // HOW TO SURVIVE IN A CITY, work shop/performance, Kaai theatre Brussels, Brakke Grond & DasArts, Amsterdam (NL), Buda Kortrijk, Cultural Centre Berchem, Dag van de student/ Journée de l’étudiant (Student day), GC De Markten, Bruxelles / Brussels (B) + Maksdag, Stuk Leuven,  BRXLBravo  Art festival, Bruxelles / Brussels (B) // Meir de Irma, interactive walk/ promenade interactive, Antwerp / Anvers (B) Tweetakt festival.

( ... )
Syndicate content